ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΑΛΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΕΝΩΘΕΙΤΕ

Διάβασα όλα τα κείμενα και έχω να σου πω ότι αναθάρρησα και χάρηκα που εμφανίστηκε μια φωνή, έστω και έτσι. Θα μου επιτρέψεις όμως να σου εκθέσω και την άποψή μου.

Το θέμα δεν είναι να αναμασήσουμε για μια ακόμη φορά τα προβλήματα, επαναλαμβάνοντας (μέσω internet αυτή τη φορά) την ίδια τακτική. Για την ανεξέλεγκτη πορεία που πήρε το Γαλαξίδι, ευθυνόμαστε όλοι μας. Και δεν θα αναφερθώ στις Αρχές και τις Υπηρεσίες, γιατί είναι μια πολύ μεγάλη και πονεμένη ιστορία, αλλά σε όλους εμάς τους μοναχικούς καβαλάρηδες που χρόνια τώρα ανησυχούμε, πάσχουμε και συζητάμε, χωρίς να κατορθώσουμε μέχρι σήμερα να βοηθήσουμε τον τόπο μας. Κανείς από εμάς δεν είχε τα κότσια μέχρι σήμερα να βγει μπροστά, να αναδείξει, να οργανώσει, να συντονίσει και να αξιοποιήσει προς τη σωστή κατεύθυνση τη δύναμη των δεκάδων ή εκατοντάδων Γαλαξιδιωτών και φίλων του Γαλαξιδιού, όχι για να αντιπαρατεθούν με τις Αρχές, αλλά να συνεργαστούν μαζί τους για το κοινό καλό. Είναι ανώδυνο και ασφαλές να γκρινιάζουμε στα πηγαδάκια, αλλά αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι και ειλικρινείς θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποιοι από εμάς μένουν κλεισμένοι στο καβούκι τους γιατί φοβούνται την έκθεση ή τις επιπτώσεις, άλλοι δεν θέλουν να έρθουν σε ρήξη με το τοπικό κατεστημένο, κάποιοι για να έχουν πλάτες στην εξουσία εξασφαλίζοντας κάποιο ίδιο συμφέρον κλπ. Και το φαινόμενο δεν είναι τοπικό. Ο φόβος κρατάει στις καρέκλες της την εξουσία και την αντίδραση ανενεργή.

Και το ερώτημα παραμένει: Υπάρχει ρεαλιστική κινητοποίηση και ποια είναι αυτή; Εγώ θα έλεγα σε πρώτη φάση: «Απανταχού μοναχοί ανησυχούντες Γαλαξιδιώτες, ΕΜΦΑΝΙΣΘΕΙΤΕ και ΕΝΩΘΕΙΤΕ!!».

ΕΝΑΣ (ΑΠ' ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ) ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ

ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΕΚΑ ΣΤΟΛΕΣ ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ

Φίλος που θέλει την ανωνυμία με πληροφόρησε ότι η Πυροσβεστική Υπηρεσία έστειλε πέρυσι στο Δήμο Γαλαξιδίου δέκα στολές για δασοπυροσβέστες। Οι στολές αυτές ρωτά τι γίνονται, για ποιους προωρίζονται, αυτοί που θα τρέξουν να βοηθήσουν σε περίπτωση πυρκαγιάς, γνωρίζουν ότι υπάρχουν ώστε να ζητήσουν να τις φορέσουν;;;;;; Η πληροφορία είναι αληθινή διασταυρώθηκε.
Το κείμενο έστειλε: Ανώνυμος

ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑ

Από τον κο Σπ। Καβακόπουλο έλαβα το παρακάτω μήνυμα। Είδα στην προμετωπίδα τα σχετικά με τον κίνδυνο πυρκαγιάς στο δάσος και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου। Πριν μερικά χρόνια σε σχετική ημερίδα, είχα προτείνει στον Δήμο και την Φιλοδασική, να βοηθήσω αφιλοκερδώς στην οργάνωση και εκπαίδευση εθελοντικής ομάδας πυρόσβεσης του δάσους। Δυστυχώς η πρότασή μου έπεσε στο κενό। Υπόψη ότι για χρόνια ήμουν στην ΕΡΤ ΑΕ Υπεύθυνος Ελεγχου Πυροσβεστικών Μέσων και Συστημάτων।και έχω εκπαιδευθεί ως Εθελοντής Δασοπυροσβέστης।Το αν δεν έχει ακόμη καεί το δάσος θεωρώ ότι είναι εντελώς τυχαίο। Θα σας πω μια χαρακτηριστική περίπτωση για να αντιληφθείτε τον κίδυνο που διατρέχει। Πέρυσι τον Αύγουστο σε βόλτα μου στον δρόμο μπροστά στο δάσος, κατά τις μία τα μεσάνυχτα, βλέπω νεαρό να πετά το τσιγάρο του στην άσφαλτο χωρίς να το σβήσει। Σε σχετική παρατήρηση που του έκανα μου απάντησε "έχεις κανένα πρόβλημα, βλέπεις να φυσάει"। Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμη την απραξία όλων των υπευθύνων.
Το κείμενο έγραψε ο Σπ। Καβακόπουλος

ΠΟΙΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΔΗΜΟΣ ΜΑΣ

Ο κος Πάνος Α. Καμμένος έστειλε την σχετική είδηση και τον ευχαριστώ γι αυτό। Λοιπόν ο νέος δήμος μας θα ονομάζεται Δήμος Δελφών και θα έχει έδρα την Άμφισσα/ Θα απαρτίζεται από τους τωρινούς Δήμους Άμφισσας, Ιτέας, Γραβιάς, Παρνασσού, Γαλαξειδίου, Δεσφίνας, Καλλιέων, Δελφών। Ο δεύτερος δήμος της Φωκίδας θα είναι Δήμος Δωρίδος με έδρα το Ευπάλιο και ιστορική έδρα το Λιδωρίκι, θα απαρτίζεται δε από τους σημερινούς δήμους Ευπαλίου, Βαρδουσίων, Τολοφώνος, Λιδωρικίου।

Την είδηση έστειλε : Ο Πάνος Α। Καμμένος

Καθάρισε τις τουαλέτες σου

Εδώ και μέρες με τρώει να ξεμπροστιάσω τον επαγγελματία της παραλίας για τις απερίγραπτες τουαλέτες του। Λεκάνη γεμάτη ακαθαρσίες, κάδος σκουριασμένος, χαρτιά στο πάτωμα και χαρτί τουαλέτας ανύπαρκτο। Μου θύμησε τουαλέτες (ή μάλλον απόπατους) άλλων εποχών, που πίστευα ότι ανήκουν στο παρελθόν। Αλήθεια έχει σκεφτεί ο ιδιοκτήτης σε ποια εποχή ζούμε και με ποιου επιπέδου τουρισμό καλούμεθα να ανταγωνιστούμε; Ή κάποιοι διακατέχονται από τέτοια άγνοια, εσωστρέφεια και αλαζονία, ώστε να νομίζουν ότι ο κόσμος θα επισκέπτεται το Γαλαξίδι, ό,τι και να του προσφέρουν, όπως και να του φέρονται, όσο ακριβά κι αν πληρώνουν; Μια βόλτα σε άλλους τουριστικούς προορισμούς θα έκανε κάποιους να συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια και μάλιστα καλύτερα και φτηνότερα। Και κε επαγγελματία, καθάρισε και ευπρέπισε τις τουαλέτες σου γιατί την επόμενη φορά θα δεις το όνομά σου φαρδύ-πλατύ... και δεν το θέλω....

ΑΝΕΜΟΔΟΧΟΣ

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΜΠΡΑΒΟ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΤΣΩΤΑΣ

Είχανε μετατρέψει σε σκουπιδοντενεκέδες τα δύο πυροσβεστικά αυτοκίνητα του δάσους। Οι πιτσιρικάδες και όχι μόνον, που πήγαιναν στην διπλανή καντίνα είχαν τα αυτοκίνητα για μπασκέτες κι ότι σκουπίδι είχαν το πέταγαν εκεί. Ο κος καντινιέρης έχει ευθύνη, θα πρέπει να προσέχει και να κάνει παρατηρήσεις στoυς ρυπαίνοντες. Ο δε αξιότιμος κος Μπόλαρης όπως μαθαίνω, αδειάζει από τα πυροσβεστικά πετρέλαιο και το πουλάει, ποιοι άραγε το παίρνουν (όποιος μάθει κάτι ας με ενημερώσει στο email να του δημοσιεύσουμε το όνομα). Τώρα όσον αφορά τον κο Γ. Μπαρτσώτα του αξίζουν ένα σωρό ευχαριστίες και μπράβο, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς δραχμή πήρε τα πυροσβεστικά, τα συντήρησε και τα έκανε ετοιμοπόλεμα για το καλοκαίρι. Και πάλι μπράβο του.

Μέγας Οικολόγος στο Γαλαξίδι

Στο Γαλαξίδι ξέρετε έχουμε έναν από τους πιο σπουδαίους οικολόγους। Ακούει πλαστικό και του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι। Πας πχ στο μαγαζί του στην παραλία, του ζητάς μια δεύτερη σακούλα για να βάλεις τα διάφορα και αυτός στο αρνείται, το ιδιο συμβαίνει αν του ζητήσεις δεύτερο πλαστικό κουταλάκι για το παγωτό। Οι κακές γλώσσες τον λένε σπαγκοραμμένο, σαν δεν ντρέπονται.

Γράψτε και Σεις στο Γαλαξιδιώτικο Γατόνι

Στείλε τα κείμενά σου στο email : giorgpapado@gmail.com ।Πρέπει το Γατόνι να γίνει η εφημερίδα του Γαλαξιδιού। Ενημέρωσε τις φίλες / λους για την ύπαρξη του blog .

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΙΛΗ»

«।Η ζωή είναι παράξενη. Συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώς με το ν' αντιστέκεται σ' αυτά δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά. Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ' αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία. Η ζωή είναι τόσο πλούσια, έχει τόσο πολλούς θησαυρούς, κι εμείς την πλησιάζουμε με άδεις καρδιές. Δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Είμαστε φτωχοί μέσα μας κι όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της, τα' αρνιόμαστε. Η αγάπη φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από εμάς που μπορούν ν' αγαπούν, τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν' αγαπούν.Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δε νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ' αυτόν, ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο».

Το κείμενο έγραψε η ΕΛΙΣΑΝΘΗ

ΑΣ ΒΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΛΥΣΗ

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

Τα τελευταία χρόνια έχω μια τάση να κοιτάω ψηλά ή μακριά κατά τον Παρνασσό όταν κατεβαίνω στην παραλία του Γαλαξιδιού। Αυτοκίνητα, αυτοκίνητα, αυτοκίνητα παντού. Κάθετα, οριζόντια, διπλοπαρκαρισμένα, στα πεζοδρόμια, δεξιά, αριστερά, έχουν ζώσει το λιμάνι, στραγγαλίζουν την ποιότητα της ζωή μας και πλήττουν βάναυσα την αισθητική και την οικονομία του τόπου. Είναι ένα σύγχρονο πρόβλημα που αφορά όλους τους τουριστικούς προορισμούς, μόνο που η διαφορά έγκειται στο τρόπο που επιλέγει κάθε τόπος να το αντιμετωπίσει, αλλά κυρίως το πώς αντιλαμβάνονται οι Αρχές και οι κάτοικοι τις επιπτώσεις αυτού του σοβαρού προβλήματος.Όσο κι αν τα προβλήματα φαντάζουν αξεπέραστα, όσο κι αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι αναστρέψιμα, λύσεις πάντα υπάρχουν. Αναγνώστες ας ανταλλάξουμε ιδέες και μπορεί κάποιοι να τις ακούσουν.
Το κείμενο έγραψε η ΓΚΟΥΕΡΙΛΙΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ή Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΨΙΛΙΑΣ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ (Από το βιβλίο του Δημήτρη Ψαθά «Η ΘΕΜΙΣ ΕΧΕΙ ΚΕΦΙΑ»)

Όταν δεν έχετε ψιλά, δεν έχετε και κέφι. Όταν δεν έχετε κέφι, δεν πάτε και στο ραντεβού σας. Όταν δεν πάτε στο ραντεβού σας, κάθεστε μόνος σε μια καρέκλα του Ζαππείου και σκέπτεστε τα εξής:

- Έχω ένα δίδραχμο. Και ένα ακόμη; Δύο δίδραχμα. Και μια δραχμή; Πέντε. Άρα η οικονομική δυναμικότης μου φτάνει μέχρι ενός καφέ. Γκαρσόν, ένα γλυκύ βραστόν παρακαλώ!

Η μελαγχολία είναι μήτηρ της αψιλίας. Και η αψιλία κόρη της φιλοσοφίας. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που φιλοσόφησαν με πορτοφόλι γεμάτο. Απεναντίας, οι άψιλοι διακρίθηκαν ανέκαθεν για την βαθύτητα των σκέψεών τους επάνω στα μεγάλα προβλήματα του κόσμου. Όταν έξαφνα βλέπεις τον πλαϊνό σου να τρώει κασάτα μαζί με την εκλεκτή του και τον εαυτό σου να ρουφά γλυκύ βραστόν, σόλο και μελαγχολικό μεταξύ φαιδρών ντουέτττων, είναι δυνατόν να μη φιλοσοφήσεις;

Το κείμενο έγραψε ο

ΕΥΘΥΒΟΛΟΣ

NΑ ΑΝΑΘΑΡΡΗΣΩ
(Από την Φίλη Ευανθία έλαβα το παρακάτω μήνυμα)

Εύγε giorgopapado! Εύγε κι εσείς που σπεύσατε! Κι εγώ μαζί σας। Μήπως να αναθαρρήσω; Λέτε να γίνει τίποτα; Τι να πω। θα δείξει। Πάντως εγώ λέω να κρατηθώ, γιατί δεν θα την αντέξω άλλη απογοήτευση.Άντε μήπως και γνωριστούμε μεταξύ μας οι απανταχού μοναχοί Γαλαξιδιώτες και βγούμε απ' τα καβούκια μας. Άντε μήπως και πάψουμε να τα λέμε στον εαυτό μας ή να τα ψιθυρίζουμε 2-2 για να μην σκάσουμε. Άντε να δούμε.

Ευανθία

ΕΧΕΤΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ;

Αν επιχειρούσε κανείς να καταγράψει και να αξιολογήσει τα προβλήματα που υπάρχουν στο Γαλαξίδι σε διάφορους τομείς ή ακόμα να προσπαθήσει να διερευνήσει τους λόγους, τα αίτια και τους υπεύθυνους που αδιαφόρησαν ή τα προκάλεσαν, θα κινδύνευε απλά να πελαγοδρομήσει σ' ένα κυκεώνα κρίσεων και επικρίσεων, χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Άλλωστε έχει καταντήσει τουλάχιστον κουραστικό να γκρινιάζουμε χρόνια τώρα εκ του ασφαλούς για το ένα ή το άλλο που κατά την κρίση μας γίνεται ή δεν γίνεται. Τα προβλήματα είναι συγκεκριμένα και τα γνωρίζουμε όλοι μας. Φυσικά και θα πρέπει να τα αναδεικνύουμε και κυρίως να στηλιτεύουμε συμπεριφορές που παρενοχλούν ή και βλάπτουν τους πολίτες. Πρακτικό όμως νόημα έχουν μόνο οι ρεαλιστικές και υλοποιήσιμες προτάσεις.

Ποιότητα ζωής των κατοίκων, πολιτισμός, κοινωνικές παροχές, παραδοσιακός οικισμός, τουρισμός, δάσος, στάθμευση και κυκλοφορία των αυτοκινήτων κλπ। είναι μερικά απ' τα προβλήματα που θα πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά. Και για να είμαστε δίκαιοι, αν κάνει κανείς μια βόλτα σε μεγάλους τουριστικούς προορισμούς, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι μόνο το Γαλαξίδι που έχει συσσωρεύσει δεκάδες προβλήματα που πλήττουν την οικονομία και ποιότητα ζωής των κατοίκων. Μόνο που είναι ο τόπος μας και μας πονάει.

Το κείμενο έστειλε ο :
ΑΒΟΛΕΤΟΣ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ... ΤΙ;

«Τι έγινε βρε παιδιά;» Αυτή η ατάκα μου 'ρχεται στο στόμα, όταν κάνω τη βόλτα μου στην παραλία του Γαλαξιδιού και όχι μόνο. Παίρνω κι εγώ αυτό το σαστισμένο, όλο απορία βλέμμα, μόνο που αν κοιτάξει κανείς τα μάτια μου θα διακρίνει την απογοήτευση και τη θλίψη.

Τι έγινε, πώς έγινε, πότε έγινε; Ωραίες ερωτήσεις κάνω, σα να μη ζω σε τούτη τη κοντόφθαλμη, αυτοκαταστροφική Χώρα, όπου Αρχές και πολίτες είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια λογική του παραλόγου και δεν μπορούμε να δούμε και να κατανοήσουμε το αυτονόητο। Οι μέρες που ζούμε αποδεικνύουν περίτρανα, ότι κάθε πράξη ή παράλειψή μας δεν είναι στιγμιαία και δεν διαλύεται σαν καπνός στον αέρα. Είναι δράση, είναι ενέργεια, συσσωρεύεται και επιστρέφει, κι αυτή η επιστροφή δεν αφορά μόνο το διπλανό μας.

1-1-4 διαδήλωνε στους δρόμους η γενιά του 60, η γενιά που έζησε στα ευλογημένα εκείνα χρόνια της αθωότητας. Νέοι, γεμάτοι πάθος, πιστοί στα ιδεολογικά τους πιστεύω, ζητούσαν απ' την πολιτική ηγεσία εκείνης της ταραγμένης εποχής να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους. «Η τήρηση του Συντάγματος, επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.». Και αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, η Ελλάδα της κατ' εθισμό λούφας και ρεμούλας, του γρηγορόσημου και της επαίσχυντης εμπορευματοποίησης των πάντων, μόνο σε ένα πράγμα μπορεί πλέον να ελπίζει. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ο πατριωτισμός του καθ' ενός από εμάς και φυσικά δεν τον εννοώ με τη στενή του έννοια. Γιατί ο πατριωτισμός καλύπτει μια μεγάλη γκάμα συμπεριφορών, που αν τις επανεξετάσουμε με στοιχειώδη εντιμότητα μία προς μία, θα διαπιστώσουμε το αυτονόητο, ότι η Χώρα, η πόλη η το χωριό μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και την ουσιαστική και πραγματική ευημερία μας την κρατάμε στα χέρια μας.
Το κείμενο έστειλε ο :
ΑΒΟΛΕΤΟΣ

Τι Γίνεται με την Προμήθεια των Απαράδεκτων Φωτιστικών του Λιμανιού;

Κάτι αεροδιαστημικά φωτιστικά δρόμων που προμηθεύτηκε η δημοτική αρχή, που βρίσκονται; Που είναι παρατημένα και καταστρέφονται αργά αλλά σταθερά; Έτσι τελικά θα περάσει το θέμα της προμήθειάς των; Δεν πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες; Αγοράσαμε φωτιστικά άχρηστα για το Γαλαξίδι και κανείς δεν μιλά। Μα καλά εμείς οι δημότες, δεν πληρώσαμε το μάρμαρο; Πως γίνεται και βγάζουμε όλοι την μούγκα; Τόσο ήλίθιοι είμαστε; Φίλες και φίλοι συνδημότες, υπάρχει μια αρχή που λέγεται "Επιθεώρηση Δημόσιας Διοίκησης", μήπως, λέω μήπως, πρέπει να απευθυνθούμε σ' αυτήν, μπας και βάλει αυτούς που αποφάσισαν την άχρηστη αγορά, να πληρώσουν। Ξεμουγκωθείτε ρε συνδημότες, κοιτάξτε επιτέλους το συμφέρον σας। Α, και κάτι άλλο, γιατί δεν κοιτάζουμε να πουλήσουμε, έστω κοψοχρονιά, αυτά τα φωτιστικά σε άλλους δήμους, που πιθανόν η αισθητική των χώρων, τους το επιτρέπει.

Το Γαλαξιδιώτικο Γατόνι, παράθυρο στον κόσμο

Από μια νέα φίλη πήρα το παρακάτω γράμμα, αξίζει να το διαβάσετε।

Όταν λέω στους ανθρώπους της πόλης ότι μένω στο Γαλαξίδι, το πρόσωπό τους φωτίζει, το βλέμμα τους γίνεται ονειροπόλο, σαν η μαγική αυτή πόλη να τους ταξιδεύει και μόνο με το άκουσμά της.
Δεν ξέρω τι παθαίνω σε τούτον τον τόπο και παθιάζομαι. Σαν κάποιες αόρατες δυνάμεις να μ' έχουν παγιδεύσει και δεν μπορώ να ξεφύγω απ' τη σαγήνη του. Νιώθω εγκλωβισμένη ανάμεσα στο φως και τις σκιές, την ομορφιά και την ασχήμια, το καλό και το κακό. Νιώθω ευλογημένη για το ωραίο και πονάω και πνίγομαι όταν ο τόπος που αγαπώ τραυματίζεται. Ζω διαρκώς μιαν αντίφαση, σα σε εκκρεμές που με πετάει διαρκώς απ' τη μια άκρη στην άλλη, χωρίς να έχω καταφέρει τόσα χρόνια να γαντζωθώ κάπου και να μείνω εκεί, να γαληνέψω, να καταλαγιάσω. Ένα κενό στην ψυχή μου δεν μ' αφήνει να ξεχάσω την ευθύνη μου. Θα μου θυμίζει πάντα ότι έδωσα χώρο στο βόλεμα κι άφησα την κούραση να θεριέψει την αδράνεια.
Τούτο το παράθυρο στον κόσμο ήρθε σε μια κρίσιμη ώρα. Μπορεί να είναι η σπίθα που θ' ανάψει τη φωτιά, μπορεί οι λέξεις να φτάσουν αυτούς που πρέπει, μπορεί ο λόγος να αποδειχτεί πιο αποτελεσματικός απ' τη δράση. Λόγος ήρεμος, γαλήνιος, με γνώση και σύνεση, αλλά πάνω απ' όλα με αγάπη. Γιατί δεν υπάρχει κανείς που να έχει ζήσει σε τούτο τον τόπο και να μην του έχει κλέψει την καρδιά του.

Το κείμενο έστειλε ο

ΑΒΟΛΕΤΟΣ

Μας βγάλανε τα άπλυτα

Με λύπη είδα στη γνωστή σελίδα του www.in.gr να μας βγάζουν τα άπλυτα στη φόρα। Δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο। Το μόνο που θα πρέπει να ειπωθεί είναι το εξής: "τα γνωστά τσογλάνια, χούλιγκαν και καταστροφείς, έχουν γίνει μάστιγα στο Γαλαξίδι, σπάνε τη δημόσια περιουσία, ενοχλούν με τις σπασμένες εξατμίσεις τους, συχνά ενοχλούν κοροϊδεύοντας φιλήσυχους επισκέπτες ακόμη και κατοίκους। Οι γονείς τους όχι μόνον δεν ντρέπονται για την κατάντια των παιδιών τους, αλλά τα υπερασπίζονται κιόλας। Τελικά που θα πάει όλη αυτή η κατάσταση; Η συνέχεια αυτών των αλητών είναι τα ναρκωτικά και η προστασία που θα πουλάνε σε λίγο στα μαγαζιά". Γαλαξιδιώτες ξυπνήστε πριν είναι πολύ αργά। Γονείς των αλητών του Γαλαξιδίου, αν συνεχίσει αυτή η κατάσταση, θα αρχίσουν να βγαίνουν τα ονόματα των παιδιών σας στο διαδίκτυο ως μια πρώτη αντίδραση και βλέπουμε μετά। Σας παραθέτω τώρα το κείμενο που αναρτήθηκε στη σελίδα http://www.in.gr/।Το αυθεντικό κείμενο μαζί με τις φωτογραφίες μπορείτε να το δείτε στη σελίδα ( κάντε κλικ επάνω) http://www.in.gr/Reviews/imagegallery.asp?lngReviewID=1667&lngChapterID=70039&lngItemID=102485

Η παιδική χαρά της θλίψης στο Γαλαξείδι
2/4/10 15: 00"Τον Αύγουστο του 2009 αγανακτήσαμε βλέποντας την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η παιδική χαρά στο Γαλαξείδι. Φέτος το Πάσχα, επισκεφθήκαμε και πάλι τον πανέμορφο αυτό τόπο και απορήσαμε με τις εικόνες που είδαμε και πάλι στην παιδική χαρά: παιχνίδια σπασμένα και καλάθια σκουπιδιών διαλυμένα! Από πέρσι καμμία βελτίωση δεν φάνηκε! Τη στιγμή που ο Δήμος εγκαινιάζει περήφανα ένα ολοκαίνουργο γυμναστήριο, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε αυτές τις εικόνες και οφείλουμε να ρωτήσουμε:
Γιατί άραγε δίνεται μεγαλύτερη σημασία στα «καινούργια» παρά στα «ταπεινά» που ήδη υπάρχουν;
Τι πρέπει να γίνει για να πειστούν οι δήμοι ότι η φροντίδα και η συντήρηση αξίζουν όσο και οι αναπλάσεις;
Γιατί δεν ενοχλείται κανείς από τα σκουπίδια;
Μάλλον δεν αργεί πολύ η μέρα που με ένα φανάρι σαν του Διογένη θα ψάχνουμε ανά την Ελλάδα για να βρούμε μέρη που δεν θα έχουν υποστεί καταστροφή। Ήδη, η μέρα που ψάξαμε για να βρούμε έναν άνθρωπο που να μην μιλάει περί ανέμων και υδάτων την ώρα που ακολουθεί την περιφορά του επιταφίου ήρθε και... τη ζήσαμε!" Ξένια Π. Παπασταύρου

Η Αντιπυρική περίοδος αρχίζει 1η Μαίου, τι κάνουμε με το Δάσος;

Το καλοκαίρι έρχεται όπου νάναι। Όπως γράφουν οι εφημερίδες, η αντιπυρική περίοδος αρχίζει 1η Μαίου। Εμείς εδώ στο Γαλαξίδι, με το ωραίο μας δασάκι τι κάνουμε। Ο Νικοτάκης κάτι κάνει αλλά δεν φθάνει, τον έχουμε εγκαταλείψει όλοι και τον αφήνουμε να βγάλει μόνος του το φίδι। Με τη βαμβακίαση τα έχει καταφέρει καλά και με τον καθαρισμό του δάσους, όμως αυτό δεν φθάνει। Σε περίπτωση πυρκαγιάς, υπάρχει κάτι το οργανωμένο;;;;;; Αυτοί που θα τρέξουν να βοηθήσουν ξέρουν τι θα κάνουν ή θα καούν κι αυτοί μαζί। Πρέπει οπωσδήποτε να ευαισθητοποιηθούμε όλοι, να κάνουμε μια ομάδα εθελοντών που να ξέρει πως θα δουλέψει। Σ' αυτό το τελευταίο, νομίζω ότι πάσχει πολύ η Φιλοδασική। Είχε γίνει μια ημερίδα πριν μερικά χρόνια, κάποια σωστά πράγματα είχαν ειπωθεί, τι έγινε μετά, γιατί ξεχαστήκανε όλα;;;; Φίλος αξιωματικός πυροσβέστης που τον φιλοξένησα πέρυσι το καλοκαίρι, μου έλεγε ότι είναι θέμα χρόνου το πότε θα καεί το δάσος। Μου είπε χαρακτηριστικά "καθίστε και βγάλτε το φωτογραφίες να το θυμάστε"। Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει τίποτα το οργανωμένο, βασίζονται όλα στον αυθορμητισμό, στην καλή θέληση της στιγμής και στην ασχετοσύνη του καθενός। Λοιπόν Νικοτάκη, Δήμαρχε, Νομάρχη, κλπ Γαλαξιδιώτες, πρέπει να οργανωθούμε, η πολιτεία δεν έχει χρήματα να φυλάει και να σβήνει κάθε δένδρο από την φωτιά। Αν δεν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας θα ψάχνουμε να βρούμε δάσος κάποια στιγμή.

Ποια Τσαλιγοπούλου θα μας φέρουνε πάλι; Μας περισσεύουν τα λεφτά;

Ποια "Τσαλιγοπούλου" θα μας φέρουν πάλι, μεσούσης της κρίσης, το καλοκαίρι που έρχεται; Αλήθεια, πέρυσι, πόσο πήγε το μαλί για τον δήμο ή μάλλον για μας που πληρώνουμε; Ποιος είχε την φαεινή ιδέα και την έφερε πέρυσι το καλοκαίρι; Μια φίλη που δουλεύει σε γειτονικό μεγάλο δήμο, μου είπε ότι ο ατζέντης της ζητούσε δεκάξη χιλιάδες ευρώ, δεν τα είχανε όμως και δεν την φέρανε, κρίνανε ότι ήταν πολύ ακριβή. Εμείς που τά 'χουμε πολλά, την φέραμε και μας την έφεραν। Πλήρωνε μακάκα γαλαξιδιώτη και βγάζε την μούγκα.

Αναπνεύστε τον καρκίνο τρώγοντας.

Έχει πολύ πλάκα με τις ορδές των βαρβάρων στο Γαλαξίδι। Παρκάρουν γύρω στο λιμάνι, κάθονται στις ταβέρνες - σε απόσταση αναπνοής πίσω από την εξάτμιση του αυτοκινήτου τους - και απολάμβάνουν λέει τον καθαρό αέρα της θάλασσας και την θέα। Τώρα θα μου πεις "ποια θέα" αφού τα οπίσθια των παρκαρισμένων αυτοκινήτων βλέπουν। Όσον αφορά τον καθαρό αέρα, μάλλον τον καρκίνο των αναθυμιάσεων αναπνέουν। Δεν φταίνε και τόσο αυτοί। Από τη μια οι μαγαζάτορες με το φτωχό τους το μυαλό, εμποδίζουν να πεζοδρομηθεί το λιμάνι την ώρα της βόλτας, από την άλλη, όλοι εμείς οι Γαλαξιδιώτες πουτο 'χουμε συνηθίσει και δεν πιέζουμε τον δήμαρχο για πεζοδρόμηση। Αλήθεια τόσο ηλίθιοι είναι στην Χαλκίδα, στην Καβάλα, στην Καλαμάτα που πεζοδρομούν την ώρα της βόλτας; Και οι μαγαζάτορες είναι κερδισμένοι, γιατί έχουν περισσότερη πελατεία και οι περιπατητές, που απολαμβάνουν την βόλτα τους μακρία από τις εξατμίσεις।

Μήπως κάτι πρέπει να κάνουμε; Αλλά εδώ για ένα πλήθος πιο σημαντικά δεν ενδιαφερόμαστε, για την πεζοδρόμηση θα μιλάμε;

Από στύση και στητό πάμε καλά. Από Αλτσαχάϊμερ όμως;

Στις μέρες μας λοιπόν δαπανώνται πέντε φορές περισσότερα χρήματα στην έρευνα για την ανδρική ανικανότητα και την προσθετική στήθους στις γυναίκες, σε σχέση με αυτά που δαπανώνται για τη θεραπεία της νόσου Alzheimer। Ως εκ τούτου σε λίγα χρόνια θα έχουμε ηλικιωμένους με τέλεια στύση και ηλικιωμένες με ωραιότατα στήθη, που όμως κανείς τους δε θα θυμάται σε τι χρησιμεύουν...

Παράνομη η κοπή της μεγάλης λεύκας στο Ξηροπήγαδο

Σίγουρα ξέρετε τις Κάργιες। Εννοώ βέβαια τα πουλιά και όχι τις γυναίκες που θέλουμε να βρίσουμε। Οι καϋμένες λοιπόν κάργιες, ερχόντουσαν και κουρνιάζανε κάθε βράδυ σε μια τεράστια πολύχρονη λεύκα στο Ξηροπήγαδο। Κάποιοι όμως ενοχλητικοί, ενοχλούντο από τις κάργιες και ζήτησαν καθώς φαίνεται από τον δήμαρχο, να κόψει το μεγάλο δένδρο। Το δένδρο λοιπόν το έκοψε ο δήμαρχος και έτσι θα πάρει τους ψήφους που θέλει। Όμως κόπηκε και η όμορφη σκιά που χάριζε στην πλατειούλα και το χειρότερο κόπηκε το δένδρο που κουρνιάζανε εκτός από τις κάργιες κι ένα σωρό άλλα πουλιά। Τώρα όλα μια σιωπή, ένας σκασμός, ένας σκασμός που βγάζουμε όλοι στο Γαλαξίδι και δεν μιλάμε। Πούστε ρε νεολαίοι να μιλήσετε, πούστε ρε οικολόγοι να φωνάξετε, πούστε ρε φιλοδασική να διαμαρτυρηθείτε, πούστε ρε δασάρχες να βάλετε πρόστιμο στον δήμαρχο που έκοψε χωρίς άδεια το τεράστιο δένδρο। Α, και κάτι άλλο ποιος επωφελήθηκε από τους τόνους των ξύλων;

Η΄μπαλκόνια θα κοιτάζουμε ή αποδείξεις θα ζητάμε

Το μαγαζάκι στο κέντρο της αγοράς στο Γαλαξίδι, είχε πολύ δουλειά τώρα το Πάσχα। Τα ωραία του μπαλκόνια έβγαζαν μάτι κι αποτελούσαν προπέτασμα καπνού για να μην δίνει αποδείξεις। Ανδρες προσοχή με το μάτι μόνο δεν βγαίνει άκρη, με τις αποδείξεις όμως κάτι βγαίνει.