Το θέμα δεν είναι να αναμασήσουμε για μια ακόμη φορά τα προβλήματα, επαναλαμβάνοντας (μέσω internet αυτή τη φορά) την ίδια τακτική. Για την ανεξέλεγκτη πορεία που πήρε το Γαλαξίδι, ευθυνόμαστε όλοι μας. Και δεν θα αναφερθώ στις Αρχές και τις Υπηρεσίες, γιατί είναι μια πολύ μεγάλη και πονεμένη ιστορία, αλλά σε όλους εμάς τους μοναχικούς καβαλάρηδες που χρόνια τώρα ανησυχούμε, πάσχουμε και συζητάμε, χωρίς να κατορθώσουμε μέχρι σήμερα να βοηθήσουμε τον τόπο μας. Κανείς από εμάς δεν είχε τα κότσια μέχρι σήμερα να βγει μπροστά, να αναδείξει, να οργανώσει, να συντονίσει και να αξιοποιήσει προς τη σωστή κατεύθυνση τη δύναμη των δεκάδων ή εκατοντάδων Γαλαξιδιωτών και φίλων του Γαλαξιδιού, όχι για να αντιπαρατεθούν με τις Αρχές, αλλά να συνεργαστούν μαζί τους για το κοινό καλό. Είναι ανώδυνο και ασφαλές να γκρινιάζουμε στα πηγαδάκια, αλλά αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι και ειλικρινείς θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποιοι από εμάς μένουν κλεισμένοι στο καβούκι τους γιατί φοβούνται την έκθεση ή τις επιπτώσεις, άλλοι δεν θέλουν να έρθουν σε ρήξη με το τοπικό κατεστημένο, κάποιοι για να έχουν πλάτες στην εξουσία εξασφαλίζοντας κάποιο ίδιο συμφέρον κλπ. Και το φαινόμενο δεν είναι τοπικό. Ο φόβος κρατάει στις καρέκλες της την εξουσία και την αντίδραση ανενεργή.
Και το ερώτημα παραμένει: Υπάρχει ρεαλιστική κινητοποίηση και ποια είναι αυτή; Εγώ θα έλεγα σε πρώτη φάση: «Απανταχού μοναχοί ανησυχούντες Γαλαξιδιώτες, ΕΜΦΑΝΙΣΘΕΙΤΕ και ΕΝΩΘΕΙΤΕ!!».
ΕΝΑΣ (ΑΠ' ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ) ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου