Το Γαλαξιδιώτικο Γατόνι, παράθυρο στον κόσμο

Από μια νέα φίλη πήρα το παρακάτω γράμμα, αξίζει να το διαβάσετε।

Όταν λέω στους ανθρώπους της πόλης ότι μένω στο Γαλαξίδι, το πρόσωπό τους φωτίζει, το βλέμμα τους γίνεται ονειροπόλο, σαν η μαγική αυτή πόλη να τους ταξιδεύει και μόνο με το άκουσμά της.
Δεν ξέρω τι παθαίνω σε τούτον τον τόπο και παθιάζομαι. Σαν κάποιες αόρατες δυνάμεις να μ' έχουν παγιδεύσει και δεν μπορώ να ξεφύγω απ' τη σαγήνη του. Νιώθω εγκλωβισμένη ανάμεσα στο φως και τις σκιές, την ομορφιά και την ασχήμια, το καλό και το κακό. Νιώθω ευλογημένη για το ωραίο και πονάω και πνίγομαι όταν ο τόπος που αγαπώ τραυματίζεται. Ζω διαρκώς μιαν αντίφαση, σα σε εκκρεμές που με πετάει διαρκώς απ' τη μια άκρη στην άλλη, χωρίς να έχω καταφέρει τόσα χρόνια να γαντζωθώ κάπου και να μείνω εκεί, να γαληνέψω, να καταλαγιάσω. Ένα κενό στην ψυχή μου δεν μ' αφήνει να ξεχάσω την ευθύνη μου. Θα μου θυμίζει πάντα ότι έδωσα χώρο στο βόλεμα κι άφησα την κούραση να θεριέψει την αδράνεια.
Τούτο το παράθυρο στον κόσμο ήρθε σε μια κρίσιμη ώρα. Μπορεί να είναι η σπίθα που θ' ανάψει τη φωτιά, μπορεί οι λέξεις να φτάσουν αυτούς που πρέπει, μπορεί ο λόγος να αποδειχτεί πιο αποτελεσματικός απ' τη δράση. Λόγος ήρεμος, γαλήνιος, με γνώση και σύνεση, αλλά πάνω απ' όλα με αγάπη. Γιατί δεν υπάρχει κανείς που να έχει ζήσει σε τούτο τον τόπο και να μην του έχει κλέψει την καρδιά του.

Το κείμενο έστειλε ο

ΑΒΟΛΕΤΟΣ