ΚΑΙ ΤΩΡΑ ... ΤΙ;

«Τι έγινε βρε παιδιά;» Αυτή η ατάκα μου 'ρχεται στο στόμα, όταν κάνω τη βόλτα μου στην παραλία του Γαλαξιδιού και όχι μόνο. Παίρνω κι εγώ αυτό το σαστισμένο, όλο απορία βλέμμα, μόνο που αν κοιτάξει κανείς τα μάτια μου θα διακρίνει την απογοήτευση και τη θλίψη.

Τι έγινε, πώς έγινε, πότε έγινε; Ωραίες ερωτήσεις κάνω, σα να μη ζω σε τούτη τη κοντόφθαλμη, αυτοκαταστροφική Χώρα, όπου Αρχές και πολίτες είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια λογική του παραλόγου και δεν μπορούμε να δούμε και να κατανοήσουμε το αυτονόητο। Οι μέρες που ζούμε αποδεικνύουν περίτρανα, ότι κάθε πράξη ή παράλειψή μας δεν είναι στιγμιαία και δεν διαλύεται σαν καπνός στον αέρα. Είναι δράση, είναι ενέργεια, συσσωρεύεται και επιστρέφει, κι αυτή η επιστροφή δεν αφορά μόνο το διπλανό μας.

1-1-4 διαδήλωνε στους δρόμους η γενιά του 60, η γενιά που έζησε στα ευλογημένα εκείνα χρόνια της αθωότητας. Νέοι, γεμάτοι πάθος, πιστοί στα ιδεολογικά τους πιστεύω, ζητούσαν απ' την πολιτική ηγεσία εκείνης της ταραγμένης εποχής να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους. «Η τήρηση του Συντάγματος, επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.». Και αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, η Ελλάδα της κατ' εθισμό λούφας και ρεμούλας, του γρηγορόσημου και της επαίσχυντης εμπορευματοποίησης των πάντων, μόνο σε ένα πράγμα μπορεί πλέον να ελπίζει. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ο πατριωτισμός του καθ' ενός από εμάς και φυσικά δεν τον εννοώ με τη στενή του έννοια. Γιατί ο πατριωτισμός καλύπτει μια μεγάλη γκάμα συμπεριφορών, που αν τις επανεξετάσουμε με στοιχειώδη εντιμότητα μία προς μία, θα διαπιστώσουμε το αυτονόητο, ότι η Χώρα, η πόλη η το χωριό μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και την ουσιαστική και πραγματική ευημερία μας την κρατάμε στα χέρια μας.
Το κείμενο έστειλε ο :
ΑΒΟΛΕΤΟΣ